نقش مدیریت ورزشی در توسعه آمادگی جسمانی

چکیده : مدیران سازمان های ورزشی، امکانات و برنامه های ورزشی می توانند در ارتقاء وضعیت سلامت عمومی جامعه از طریق مشارکت آنها در فعالیت های بدنی، منشآ اثر باشند. اگرچه هدف بسیاری از سازمان ها و نهادهای مدیریتی در ورزش ترغیب و تقویت تماشای فعالیت های ورزشی است ولی آنچه مسلم است این است که ورزش های گوناگون می تواند موقعیت مناسبی را برای توسعه آمادگی جسمانی در میان کودکان، نوجوانان و بزرگسالان فراهم آورند داشتن آمادگی جسمانی و توان بدنی نیز لازمه پرداختن به فعالیت های متنوع ورزشی و استمرار آنها ست. مقاله حاضر به بررسی نقش مدیریت ورزشی در توسعه آمادگی جسمانی از طریق ورزش به عنوان واسطه یا میانجی می پردازد.

کلید واژه ها :  ورزش، تمرین ، واسطه ها، فعالیت های تفریحی، پژوهش

ادبیات تحقیق

در بررسی ها و مطالعات صورت گرفته در خلال بیست سال گذشته این حقیقت آشکار شده است که در ادبیات مدیریت ورزشی، ورزش ها به عنوان یک برنامه تماشاگر پسند یا سرگرمی تلقی شده اند و نه به عنوان فرصتی برای مشارکت جامعه در فعالیت های بدنی که سلامت عمومی را ارتقاء بخشد( 1). با مطالعه مقالات پژوهشی در حوزه مدیریت ورزشی در کشور که در چند سال اخیر منتشر شده اند، تنها 1 درصد از مقالات به موضوعاتی نظیر مشارکت فعال جوانان، بزرگسالان و خانواده ها یا عامه مردم بواسطه فعالیت های جسمانی که موجب ارتقاء سطح سلامتی می شوند اختصاص یافته است(2). همچنین نتایج  بررسی هایی که طی سالهای 1998 تا 2007 ( یعنی تقریبا حدود 10 سال) از مقالات پژوهشی منتشر شده در نشریه مدیریت ورزشی بعمل آمده نشان می دهد که 10 درصد از این مقالات مربوط به آموزش و پژوهش در حوزه مدیریت ورزشی و حدود 30 درصد حول موضوعاتی نظیر تماشاچیان، فروش بلیط، وفاداری به تیم های حرفه ای و... تمرکز یافته اند. در این میان فقط 6 درصد از مقالات به موضوع ارتقاء سطح سلامتی جامعه از طریق فعالیت های بدنی اختصاص یافته است.عناوینی نظیر بکارگیری نیروها، ساختار سازمانی، مباحث نظارتی و دیگر موضوعات مدیریتی و سازمانی که سازمان های حرفه ای و آماتور از آن جمله اند، موضوعات اصلی 57 درصد مقالات را تشکیل می دهد(1). در نشریه Green 2005  یک سطح هنجاری از توسعه ورزش ارایه شده که مواردی نظیر اجرای سطح بالای فعالیت های ورزشی و موقعیت ها و فرصت های مشارکت جمعی و رقابتی در فعالیت های ورزشی را در بر می گیرد، با این حال تاکید بر مشارکت جمعی برای ارتقاء سطح سلامت از طریق فعالیت های ورزشی در ادبیات مدیریت ورزشی نمود نیافته است.

در هر حال به نظر می رسد با توجه به نقش فعالیت های جسمانی در سلامت جامعه و موضوع بی تحرکی و رویکرد جهانی نسبت به این موضوع، و اینکه ورزش چگونه می تواند به عنوان واسطه یا میانجی فعالیت بدنی مد نظر قرار گیرد می تواند توجه مدیران ورزشی و پژوهشگران را به خود جلب نماید.

روش تحقیق

روش تحقیق حاضر توصیفی و از نوع تحلیل محتوا می باشد.

بحث و نتیجه گیری

بسیاری از پژوهشگران مفهوم کلاسیک زیر را در مورد آمادگی جسمانی بکار می برند " حرکات بدنی که توسط عضلات ایجاد شده و به مصرف انرژی منجر می شود"، مفاهیمی نظیر فعالیت های شغلی، فعالیت های ورزشی، تمرین، فعالیت های مربوط به خانه داری، فعالیت های روزمره و فعالیت های اوقات فراغت می توانند مشمول اصطلاح فعالیت جسمانی قرار گیرند، با این حال اصطلاح مذکور به این مفاهیم محدود نمی شود. این در حالی است که تمرین با هدفی خاص و ویژه طراحی شده که عبارت است از بهبود یا حفظ یک یا چند مولفه از مولفه های آمادگی جسمانی. این تمایز معنایی بین آمادگی جسمانی و تمرین در ارتقاء وضعیت سلامت عمومی حایزاهمیت است زیرا آمادگی جسمانی مفهومی گسترده تر را در بر می گیرد و مانند تمرین ضرورتا به مجموعه ای ازحرکات منظم و قانونمند محدود نمی شود.

آمادگی جسمانی زمینه ای را برای انجام تمرینات ورزشی فراهم می آورد، به علاوه فواید و منافع جسمانی و روانی بسیاری را در پی دارد و کیفیت زندگی اجتماعی و فردی را ارتقاء می بخشد. ترویج آمادگی جسمانی امری مهم و اساسی است، همچنین اهمیت و نقش ورزش در جامعه نیز بر هیچ کسی پوشیده نیست، بنابراین شناسایی شیوه های جدید برای تقویت رابطه سلامتی و ورزش و مرتبط نمودن هرچه بیشنر این دو مقوله ، امری مهم و ضروری است.

بسیاری از فعالیت های واسطه ای که برای بهبود آمادگی جسمانی طراحی شده اند در وهله نخست بر برنامه های تمرینی تمرکز یافته اند، برخی از پژوهشگران نظیر Kilpatrick, Hebert, & Bartholomew 2005                                                    بر این باورند در مرحله بعدی برای توسعه آمادگی جسمانی باید فعالیت های ورزشی تفریحی مد نظر قرار گیرند چرا که قالب های تفریحی توسعه آمادگی جسمانی فی نفسه لذت بخش و نشاط آورند(3). اگرچه ادبیات مدیریت ورزشی چندان بسوی آمادگی جسمانی جهت گیری نکرده ولی زمینه برای تمرکز مطالعات و پژوهش های آتی حول این مقوله مساعد است. اجرای فعالیت های ورزشی در سطح بالا و جنبه های رقابتی این فعالیت ها در جامعه از اهمیت بسیاری برخوردار است، ولی تاکید بر عمومی کردن ورزش زمینه و بستر را برای ترویج آمادگی جسمانی و ارتقاء سلامت روانی و جسمانی جامعه فراهم می آورد. در قرن 21 جنبه های لذت بخش و نشاط آور فعالیت های ورزشی و پتانسیل ورزش ها به عنوان واسطه برای ارتقاء زندگی سالم و نقش آنها در این زمینه در اجتماع، به عنوان مولفه های اصلی و مهم در کانون توجه مدیران ورزشی و پژوهشگران حوزه مدیریت ورزشی قرار می گیرد.  

منابع

1-Karla A, Henderson, A paradox of sport management and physical activity intervention, North Carolina State University, 17 March 2009

2-  پورکیانی، محمد، مطالعه موردی مقالات پژوهشی مدیریت ورزشی، 1388